© 2014 by Port Solutions Rotterdam 

insta.png

Associate partners:

Associate member:

GroeneZaken_Icoontje_groot.png

Blue ocean strategy: oude wijn in nieuwe zakken

April 5, 2016

Ik hou ervan te denken in termen van resultaten en doelen.

 

Daarbij hou ik van het denken over geplande en niet over toevallige resultaten en doelen.

 

Overigens, dat ik dit schrijf in het Djabal Al Akhdar Alila resort doet me denken aan oceanen, wat best opmerkelijk is, aangezien in midden in de Bergen zit, maar ik zal uitleggen waarom…

 

Ik heb nog niet de fascinatie gehad in de Burj al Arab te verblijven, maar G. wel. Haar waarnemingen zijn doorgaans zo grondig en gedetailleerd (en waarschijnlijk zelfs meer) dan de mijne, dus neem ik haar ervaring serieus en presenteer hem zelfs als de mijne. En als zij de hoogstwaarschijnlijke redenen beschrijft, waarom dat hotel zo beroemd is, zoals persoonlijke bedienden en afgrijselijk exorbitante interieurs, dan vraag ik me af, waarom ik, net als zij, niet onder de indruk ben van deze benefits, die overigens hebben geleid tot een 7-sterren kwalificatie, wat trouwens niet eens een officiële kwalificatie is, maar goed…

 

Keep calm and be critical

Ik ben best eigenzinnig als het op smaak aankomt. Als iedereen schreeuwt om een product aan te schaffen, ben ik doorgaans wat terughoudend, om het voorzichtig te zeggen. Zoals ik een discussie had met de dokter van mijn dochter toen ze nogal klein was en zij, de dokter dus, mij wees op het feit, dat ze nogal wat kleiner was dan het gemiddelde. “Wat is dat?”, vroeg ik haar, “een gemiddeld kind? Niemand is gemiddeld en een gemiddelde als zodanig betekent niets.” Het illustreert mijn aversie van gemiddelden en algemene meningen.

Dus wanneer gemiddeld gesproken mensen wild worden van een product of dienst, probeer ik kalm en kritisch te blijven.

 

Wat geeft me voldoening en plezier? Wat bevredigt mijn behoeften? Wat maakt mij in essentie gelukkig? (Nou, in ieder geval doet de song “Happy” het altijd). En, allerbelangrijkst: is dit product het antwoord op deze 3 vragen? Vaak is het antwoord nee. Maar zo heel af en toe is het antwoord ja en dan hoef ik bij wijze van spreken niet eens bewust die vragen te stellen; je voelt het wanneer dit het geval is. Kleine dingen als een kopje originele espresso (niet uit zo’n gigantische machine, die in de meeste gevallen nooit genoeg druk lijkt te kunnen produceren), grotere dingen zoals mijn Oneplus One en Oneplus Two telefoons (die de vloer aanvegen met Samsung en Apple, by the way) en hele grote dingen zoals het Djabal al Akhdar Alila resort hier in de canyon.

 

Simpel gezegd: dit alles maakt me gelukkig. Maar dat is inderdaad iets te simpel gezegd. Ik wil graag analyseren waarom. Klaarblijkelijk beantwoorden al deze producten mijn vragen, of ze nu feitelijk oud of werkelijk heel nieuw zijn. Niet de vragen voor de menigte, maar MIJN vragen, zoals: “Kan ik een kopje originele espresso krijgen, zoals ik zou krijgen op het Piazza Il Duomo in Florence, maar dan thuis?” “Kan ik een telefoon kopen, die de meest geweldige specificaties heeft, niet voor iedereen bereikbaar en voor de helft van de prijs van andere telefoons, die 90% van de bevolking heeft?” En: “Kan ik verblijven op een plek, die zo waanzinnig en zo uniek is, dat je ongeveer Indiana Jones moet zijn om het te vinden, maar dat als je er eenmaal bent alles consistent is in ultieme schoonheid en je je voelt als een sultan?”

 

Rode en blauwe oceanen

Die vragen dus. En over ze nadenken doet me aan oceanen denken. Rode en blauwe. Laat me het uitleggen. In zwaar competitieve markten is het cruciaal beter te zijn dan je concurrenten. Als je niet beter bent, verdrink je. Er zijn echter twee manieren om dat te doen. Je kunt ten eerste doen wat je concurrenten doen en je focussen op hetzelfde beter te doen voor dezelfde prijs. Of hetzelfde even goed, maar goedkoper. Markten, waar op deze manier geconcurreerd wordt, worden rode oceanen genoemd. Rood, omdat dit soort markten uiteindelijk erg bloederig worden van al die concurrentie. Beide opties van concurrentie hebben één ding gemeen: ze focussen op de concurrentie. Wat is daar mis mee, zeg je misschien? Je moet toch beter zijn dan de concurrentie, toch? Klopt. Maar beter waarin? Nou, ze moeten beter zijn in het beantwoorden van MIJN vragen. En die van JOU. En die van MIJN DOCHTERS. En nog veel meer vragen. Niet beter in hetzelfde doen als de concurrentie.

En als ze het goed doen, is dit waar ze in een blauwe oceaan terecht komen. Een oceaan van kansen, die ze ontdekt hebben door wat zij het beste doen te matchen met wat ik nodig heb. Niet met wat de concurrentie doet.

 

Dit is precies wat ik dacht, toen ik naar de rand van de canyon reed van Djabak ak Akhdar, waar het Alila gesitueerd is. Het versmelt met de omgeving, omdat het gebouwd is met lokale materialen in een Omaanse stijl. De keuken van het restaurant is beinvloed door allerhande lokale gerechten en ingrediënten. En tegelijkertijd is het een resort met ongekende luxe en comfort, dat je compleet, vredig en ultiem ontspannen doet voelen. Liggend onder de sterren op het balkon van onze studio, kijkend naar de canyon in het maanlicht, realiseer ik me: dank de wereld voor blauwe oceanen…

 

Voor meer informatie over deze blog, neem contact op met Arvid Hendriks.

____________________________________________________________________________________________________

 

I like to think in terms of results and purpose.

 

Moreover, I like to think of planned results and purpose and not coincidental ones.

By the way, writing this at the actually makes me think of oceans, which is really remarkable as I am in the mountains, but I will explain why…

 

I have not had the fascination of staying at the Burj Al Arab, but G has. Her observations are usually as thorough (maybe even more so) as mine, so I take her experience very seriously. And when she described the probable reasons, why this hotel is so famous, personal staff and ridiculously exorbitant interiors, I wondered why I, like her, wasn’t impressed by these “benefits” leading to a qualification of 7 stars, which by the way is not an official qualification, but anyway…

 

Keep calm and be critical

I am kind of particular in taste. When everyone screams to get a product, I am usually a bit hesitant towards it, to say the least. Just like when I had discussions with my daughter’s doctor when she was small, really small and she, the doctor that is, pointed me towards the fact that she was far smaller than average. What is that, I asked, an average child? No one is average and an average as such doesn’t mean anything. So that’s why I have an aversion towards average. So when, on average most people love a product or service, I try to "Keep Calm And Be Critical".

 

What is it, that gives me joy? What fulfills my needs? What in essence makes me happy? (Well, for one, the song Happy never ceases to) And, most importantly: is this product the answer to these 3 questions? Often the answer is no. But every once in a while the answer is yes and I don’t even have to consciously ask the questions; I already feel when this is the case. Small, little things like a cup of original espresso (not from those big machines that never seem to build up enough pressure), bigger things like my One Plus One phone (kicking Samsung and Apple’s asses by the way) and really big things like the Djabal al Akhdar Alila resort here in the big mountains. 

 

Simply put: all of these make me happy. But that is indeed too simply put. I like to analyse why. Apparently, all of these products, whether essentially old or really new have in common that they answer my questions. Not just the ones mentioned earlier, but MY questions, like: Can I have the original taste of an espresso as I would have it on the Piazza Il Duomo in Firenze, but then at home? Can I get a telephone that has the most amazing specs, is not easily available and costs half the price of the other phones, that 95% of the population has? And: can I reside at a place which is so amazing and so unique that it almost takes Indiana Jones to find it, but once you are there, everything is consistent with the sheer beauty of the surroundings and you feel like a sultan?

 

Red and blue oceans

Those questions. And realizing them makes me think of oceans. Red ones and blue ones.Let me explain. In highly competitive markets, it is essential to be better than your competitors. If you are not you will drown. However, there are at least two ways to do this. First of all, you can look at what your competitors are doing and focus on doing the same better for the same price. Or doing the same but cheaper. These markets are called red oceans. Red, because eventually these markets get really messy (bloody). Now, both options have one thing in common: they focus on the competitor. What’s wrong with that, you might say?

We have to be better than them, right?! Right. But at what? Well, they have to be better at answering MY questions. And YOURS. And those of my DAUGHTERS. And many more of them. Not at doing the same.

 

And this is where, if they do it right, they are swimming into a blue ocean. An ocean of opportunities, which they discovered by matching what they do best to what I need. Not to what their competitors are doing. That is exactly what I was thinking driving onto the ledge of Djabal al Akhdar where the Alila is located. It blends into the environment, because it is built with local materials in Omani style. The cuisine is influenced by all kinds of local dishes and ingredients. And at the same time, it is a resort with luxury and comfort that makes you feel completely at peace. Lying under the stars on our balcony, seeing the canyon in the moonlight, we realized: thank the world for blue oceans…

 

For more informatie please contact Arvid Hendriks

Please reload

Uitgelichte berichten

De Brexit nu wel echt op 31 oktober?

September 9, 2019

1/10
Please reload

Recente berichten

22/01/2019

Please reload