© 2014 by Port Solutions Rotterdam 

insta.png

Associate partners:

Associate member:

GroeneZaken_Icoontje_groot.png

Groei(-stuipen?)

May 23, 2017

Ik zit op het balkon van ons appartement in Muscat, Oman en kijk uit over Bowsher, één van de bizar snel groeiende wijken van de hoofdstad.

 

Ik denk aan de eerste keer, dat ik hier kwam in oktober 2010 en hoe we destijds vanaf het dak van het Park Inn hotel, waar het zwembad is, uitkeken over de wijde omtrek en er tussen die plek en waar ik nu zit helemaal niets was. Niets!

 

En nu, dus bijna 7 jaar later, zie je als je dus in de tegenovergestelde richting kijkt alleen maar appartementengebouwen, bijna geen enkele hoger dan 9 verdiepingen, want daar moet je een speciale vergunning voor aanvragen, een aantal malls en nog een groot aantal bouwprojecten. Geen ervan gelukkig direct voor onze neus, wat ons uitzicht op de Grand Mosque danig zou verstoren, maar dat is slechts een kwestie van tijd vrees ik.

 

Maar het drukt me wel met mijn neus op andere, erg interessant feiten. Evolutie vs revolutie in maatschappijen en organisaties.

 

Opgestuwd in de vaart der volkeren is dit land op naar mijn mening capabele wijze gedirigeerd naar waar het nu is: een maatschappij met oog voor tradities, maar open voor andersgezinden. Een land, anders dan de naastliggende Emiraten, met een heldere keuze voor het behoud van cultuur en tradities. En mensen, die op relatief verantwoord manier gewend zijn geraakt aan nieuw verworven rijkdom. Voor het gemak negeer ik bij dit statement maar even het rijgedrag van de meeste weggebruikers hier; er gaat geen dag voorbij zonder dat er ongelukken gebeuren en in ieder geval heel veel blikschade is (gisteren nog op de rotonde voor ons appartement, waarbij één van de twee 4x4's de rotonde nogal creatief dacht af te snijden, waardoor we eerste rang zaten bij dit overigens gelukkig slachtoffer-loze ongeval. Maar goed, aan de orde van de dag dus).

 

Misschien staat dit voorbeeld synoniem voor de nieuw verworven vrijheden en het revolutionaire karakter van de veranderingen in het sultanaat.

 

Op de weg der groei worden de regels uitgevonden.

 

En zo is het ook in organisaties. Iets wat we, maar dat moge duidelijk zijn, specifiek volop tegenkomen.

 

Mijn favoriete organisaties zijn eigenlijk tegelijk de schizofrene organisaties. Ze zijn begonnen, ontstaan, misschien wel tegen wil en dank, doordat het basisidee, of zoals je tegenwoordig in vloeiend nederlands moet zeggen, het startup-idee, just to good to be true was.

 

En dat vindt de pionier, want zo noemen we de ondernemer dan. Maar doordat het idee zo goed is, groeit het en daarmee de onderneming, waardoor er binnen no-time zoveel meer mensen nodig zijn en geworven worden, dan waar de pionier ooit over gedroomd had. Of is het een nachtmerrie?

 

Want hij wilde helemaal geen neusjes snuiten en billetjes afvegen. Hij wilde zijn idee delen met de wereld, een bijdrage leveren aan een duurzamer samenleving, een betere planeet achterlaten voor volgende generaties. Of hij wilde gewoon kijken hoe goed het idee eigenlijk was. Dat kan ook. Maar in ieder geval was hij er niet aan begonnen om het gevoel te krijgen, dat hij mensen in het gareel moest houden. Hallo! Je wilt hier toch zelf werken?

 

In feite, en dat realiseert hij zich ook wel leidt het succes van zijn idee ertoe, dat de richting, het waarom en het wat van zijn idee wel gecoverd zijn, maar dat het te groot is geworden voor intuïtie. Dat het behoefte heeft aan regels en procedures. En vooral dat anderen dat moeten helpen vorm te geven, want daar heeft hij geen kaas van gegeten en eigenlijk houdt hij, als het dáárom gaat ook helemaal niet van kaas.

 

Het uur van de waarheid is aangebroken: gaat het idee zegevieren, of raakt het verstrikt in een op zichzelf staand en zichzelf instandhoudend web van regels, procedures en stafafdelingen. Een web, waarin management de plaats inneemt van leiderschap. Waarin verantwoording afleggen het wint van initiatief. En waarin 'hoe' het wint van 'waarom' en 'wat'.

 

Meestal, want dat levert het snelst zichtbare, maar schijnbare en weinig duurzame succes op, zegeviert management en delven creatie, innovatie en leiderschap het (hopelijk tijdelijke) onderspit. Tijdelijk, omdat de wal van de markt uiteindelijk altijd het stuurloze schip keert.

 

Een hervonden enthousiasme, energie en optimisme maakt zich dan van de pionier en/of de organisatie meester. En dat vertaalt zich in het neerhalen van muren, een soort virtueel open-deuren-beleid, waarbij het overtollig vet wordt verwijderd.

 

Dit vind ik een fantastisch proces om te faciliteren, begeleiden en ja, soms ook om te helpen initiëren. Want met werkelijk commitment ontwaken de meesten uit een winterslaap en gaan met lente-achtige vlinders in de buik vol op jacht op de zomer.

 

Ik ontwaak uit mijn mijmering en mijn blik valt op de Mall of Oman, die we vanaf ons balkon kunnen zien en die met een paar jaar klaar en de grootste mall van Oman moet zijn (vandaar de naam, denk ik). De bouw ervan, zo kunnen wij constateren, wordt niet eens op deze heilige dag onderbroken; 24/7/365 wordt er gebuffeld, zelfs met de aanstaande dagtemperaturen van 50° en hoger. Daar hebben de regeltjes in ieder geval nog geen vat op gekregen.


Voor meer vragen neem contact op met PSR expert Arvid Hendriks.

Please reload

Uitgelichte berichten

De Brexit nu wel echt op 31 oktober?

September 9, 2019

1/10
Please reload

Recente berichten

22/01/2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags